Browsing Tag

historia

biblioteka

It bag Historia torebką pisana

Mój blog skierowany jest do kobiet z pasją i zamiłowaniem do biżuterii i akcesoriów. Z ankiety wiem, że grono z Was nie tylko uwielbia nosić akcesoria ale i je projektować. Zapewne wiele ma własną pracownię, firmę i pomimo tego, że kocha to co robi to jednak czasem brakuje Wam determinacji, zapału, a w gorszych momentach kalkulujecie czy to co robicie nadal ma sens.

Znam to doskonale i dlatego pomyślałam, że przedstawię kobietę, która może być dla każdej z Was inspiracją.

Poznałyśmy się niedawno, dość przypadkowo, sporo rozmawiałyśmy i zainteresowała mnie jej historia.

Eliza Głowinkowska – Domagała zrobiła coś na co zarówno mi jak i Tobie pewnie ciężko byłoby się zdecydować. Usiadła i napisała książkę dla siebie.

Ja nigdy żadnej nie napisałam choć marzy mi się np. biżuteryjna. To co mnie powstrzymuje to brak mobilizacji, samodyscypliny i obawa, że nie znajdę wydawcy.

Moja znajoma Eliza nie bała się, nie analizowała – czy się opłaca, czy nie? Wygospodarowała czas między pracą a opieką nad dziećmi i dzięki własnej determinacji, pasji do mody i poszukiwaniom w źródłach historycznych, napisała książkę o torebce. Jako socjolog i kulturoznawca zgłębiła temat w aspekcie jej roli w życiu kobiety. Poprzez pryzmat torby przeprowadziła analizę potrzeb kobiet od zarania dziejów aż do czasów obecnych.

Książka powstała, żeby autorka mogła zrobić coś dla siebie, przełamać rutynę dnia codziennego oraz żeby udowodnić sobie, że może przeprowadzić projekt od początku do końca dzięki dobrej organizacji czasu. Osiągnęła wyznaczone cele a w efekcie powstała bardzo ciekawa książka, która błyskawicznie znalazła wydawcę.

„It bag Historia torebką pisana” 

To historia, po której uświadomisz sobie, że torebka to przyjaciółka na całe życie. Skrywa Twoje największe tajemnice, a jej strata na pewno byłaby bolesna. Dowiesz się również, jak torebka zmieniała się wraz z rolą kobiety i odwrotnie, jak „modowy” dodatek determinuje rolę kobiety.

 

„Torebka – dumna królowa damskich dodatków. Coś więcej niż praktyczny przedmiot. Jest jednocześnie wyrazem stylu i powiernikiem tego, co współczesna kobieta chce mieć zawsze pod ręką.”

„It bag Historia torebką pisana”

Ja osobiście mogę polecić tę książkę kobietom w każdym wieku. Ładnie wydana w twardej oprawie z oryginalnymi rysunkami, może być świetnym prezentem z okazji i bez okazji. Do kupienie między innymi pod linkiem zdjęcia i tytułu.

Jak widać można zrobić coś dla siebie w połączeniu z pasją i ciekawością świata a przede wszystkim mieć satysfakcję, że wytrwało się do końca i to z sukcesem.

Biżuteria historia biżuterii

1000 lat w naszyjnikach – Anna Orska

Jako archeolog z wykształcenia i pasjonatka biżuterii artystycznej chciałabym Was zachęcić do odwiedzenia Państwowego Muzeum Archeologicznego w Warszawie przy ulicy Długiej 52 (Arsenał). Od 15 maja do 25 sierpnia 2014 r możecie zobaczyć wystawę  ‚ 1000 lat w naszyjnikach” prezentującą biżuterię Anny Orskiej. Przy współpracy z Muzeum  Archeologicznym w Poznaniu artystka dostała propozycję zaprojektowania naszyjników przy wykorzystaniu fragmentów, dębowych wałów grodu w Ostrowie Tumskim. Jest to nie byle gratka dla projektanta użycie w swojej biżuterii fragmentów grodu Mieszka I, polecam więc zobaczyć jak  połączono stare z nowym.

Dla tych, którzy nie mieli do tej pory okazji zwiedzić pozostałości grodu w Ostrowie Tumskim przedstawiam krótką historię i rycinę z rekonstrukcją.

Gród powstał na Ostrowie Tumskim, piaszczystej wyspie ulokowanej pomiędzy Wartą i Cybiną. Było to dogodne miejsce do założenia osady zarówno ze względów militarnych, jak i komunikacyjnych. Pierwsi osadnicy pojawili się na Ostrowie na przełomie IX i X w. W północnej części wyspy zbudowali w owym czasie niewielki gród z drewnianą zabudową ale w poł. X w. Mieszko I  uczynił z niego potężny zespół obronny. Mieszko I zaczął wznosić budowle bardziej okazałe i kamienne, rozbudowywał gród wydzielając w nim część książęcą  z  Palatium.  Jako ciekawostkę należy wspomnieć, że własnie w tej części grodu znajdowała się pracownia złotnicza i jubilerska, wytwarzająca ozdoby i naczynia dla książęcej rodziny. Gród w Ostrowie Tumskim był początkiem państwa Piastów i pierwszym założeniem miasta Poznań a przede wszystkim podwaliną Państwa Polskiego .

grd_Ostrw_Tumski

Rekonstrukcja północnej części poznańskiego grodu w 2 połowie X w. Rys. Jarosław Gryguć

warsztat_ostrw_tumski

Pozostałości po dawnej pracowni złotniczej mieszczącej się zaraz przy palatium. Znaleziono w tym miejscu dawne tygle odlewnicze, pocięte i stopione ozdoby ze złota, złote folie, granulki, filigrany i nity, oraz paciorki i oczka z kamieni ozdobnych oraz szkła.

 

Przechodząc do głównego punku programu przedstawiam kilka naszyjników Anny Orskiej, prezentowanych na wystawie.

Anna Orska

naszyjnikOrska

ekspozycja historia biżuterii

Konkurs – Polska Biżuteria Patriotyczna

Zapraszam na wystawę „Polska Biżuteria Patriotyczna” w Muzeum Niepodległości. Można tam zobaczyć polską biżuterię patriotyczną z okresu Powstania Styczniowego, z lat 80. XX wieku oraz współczesne prace inspirowane motywami patriotycznymi.

Wystawa ma nowoczesną formę ekspozycji w postaci podwieszonych kubików z opisami i eksponatami. Można ją oglądać do 7 sierpnia 2011.

Chciałabym również przekazać, że zostałam laureatką pierwszej nagrody konkursu.

historia biżuterii

Historia filigranu jako techniki jubilerskiej

Filigran– jego  termin pochodzi od łacińskich słów „Filum” (nitka) i „granum”( ziarno).

Jest to technika złotnicza polegająca na zdobieniu lub wykonywaniu całego przedmiotu z cienkich drucików ułożonych w ażurową siatkę. W technice tej używa się drucików złotych lub srebrnych. Skręca się je ze sobą (zazwyczaj po dwa), a następnie rozklepuje na płasko, w efekcie czego ich brzeg jest charakterystycznie ząbkowany. Tak przygotowane druciki są układane w ornamenty i przylutowywane bądź przyklejane do podłoża. Służą także do wykonywania całych przedmiotów, takich jak koszyczki czy pudełka. Technika zazwyczaj łączona z granulatem jako bardzo efektowna przetrwała od czasów starożytnych aż do dzisiaj.

W czasach starożytnych była to najbardziej rozbudowana technika złotnicza, wymagająca wyjątkowych umiejętności. Wyroby filigranowe przeznaczone były jedynie dla możnowładców dlatego tylko nieliczni rzemieślnicy znali tę technikę i jako elitarna przekazywana była z pokolenia na pokolenie głównie wśród członków rodziny.

Filigran jest techniką o długiej tradycji z początkiem w Mezopotamii, Syrii i Azji Środkowej co potwierdzają znaleziska z grobowców w Ur z 2500 lat p.n.e., z Troi II z 2200 lat p.n.e. jak również z Byblos (Liban) z 2000 r. pn.e.

Pierwsze, greckie przykłady filigranu pochodzą z okresu egejskiego co ukazały groby w Mesarze datowane właśnie na ten okres.

W Egipcie pojawił się przed 1900 r.p.n.e. a na Krecie 1700 r p.n.e., w samej Grecji występował między 1200 a 1100 r. p.n.e. W Egipcie wytwarzany był w XIV w . p.n.e. a o jego popularności świadczą znaleziska z grobowca „ Tutanhamona”.

grecki

greckie kolczyki

 

Produkcję filigranu zatrzymały „Wieki Ciemne” 1100p.n.e do 900 p.n.e. Po tym okresie filigran na nowo pojawił się w 700 r. p.n.e. w Grecji i Etrurii. Silnym ośrodkiem była również Fenicja ale tam wzornictwo powtarzało się we wszystkich wariantach znanych w Grecji i Etrurii. We wszystkich wspomnianych ośrodkach wytwarzano podobną biżuterię a najpopularniejsze były kolczyki z dwiema ściankami o kwiatowym lub geometrycznym ornamencie.

Etruscan gold filigree earrings by diffendale

etruskie pierścienie

fenicki

fenicki naszyjnik

Między 900 . pn.e. a 600 p.n.e. filigran był produkowany  masowo ale już  w okresie rzymskim stał się mniej popularny i miał bardzo słabą jakość. W zachodniej części imperium rzymskiego praktycznie zanikł. Na Wschodzie był kontynuowany i nawet powiększał swój zasięg o wschodnią Azję i Indie.

W okresie bizantyjskim w II w.n.e. rozwijał się w formach sakralnych czyli krzyżykach lub różańcach albo medalionach z chrześcijańskimi wizerunkami. W tym czasie łączono go z cloisonne (odsyłam do blog,art. Historia biżuterii Islamu) i kamieniami szlachetnymi.

bizantyjski filigran

krzyż bizantyjski

 

W pierwszych wiekach okresu islamskiego w Azji filigran dominował na terenie Bliskiego Wschodu, Indii, Chin, Korei i Japonii .

irański filigran

Wyrób irański- kolczyki

islamski

Przykład islamskiego filigranu

koreański

Przykład koreańskiego  filigranu

W kolejnych wiekach złotnicy przypominali sobie o jego możliwościach dekoracyjnych i wznawiali produkcję dodając nowsze wzory stylistyczne lub formy charakterystyczne dla poszczególnych epok.

Między VIII a XII w. n.e. filigran był stosowany w złotnictwie celtyckim tworząc tzw. celtyckie węzły.

brooch

celtycka brosza

W Europie produkcją filigranu zajmowali się również Maurowie w Hiszpanii i Portugalii a wraz z ich ekspansją dotarł nawet do Ameryki Łacińskiej.

New_Mexico

Kolczyki meksykańskie 1880-1910r.

W czasach Renesansu ( XV w.-XVI w.) we Włoszech pojawił się w chrześcijańskich formach ale z antyczną stylistyką.

 

kopia - renesans

Kopia renesansowego naszyjnika

W okresie rewolucji przemysłowej(XVII w.- XVIIIw.) odkryto nowe, tańsze metale, które znalazły zastosowanie również w biżuterii. Tym sposobem filigran zaczęto wyrabiać np. w mosiądzu ale nie zachwycał on już tak jak w wiekach poprzednich.

W XVIII w. filigran idealnie sprawdzał się w produkcji różańców. W Europie głównym ośrodkiem produkcji filigranowych różańców był Schwäbisch Gmünd w Górnej Bawarii.

1800

ROSARY MUSEUM - 20c Filigree

różańce ze Schwabisch

Francja XVIIIw

przykład francuskiego filigranu

W okresie Secesji czyli pod koniec XIXw. ponownie zapanowała moda na filigran który zaskarbili sobie np. Faberge projektujący dla carów i Tiffani tworzący dla amerykańskich rodzin takich jak Astor, Vanderbilt, Post, Hutton i Morgan.

faberge

 

 Na początku XX w. w tzw. okresie Wiktoriańskim filigran bił rekordy popularności w Anglii.

Wiktoriański

Wiktoriański

Filigran wiktoriański

Obecnie na terenie Europy możemy znaleźć manufaktury filigranu w Portugalii, na Malcie, Macedonii i Albanii. W Azji kontynuowany jest w Turcji pod nazwą Telkari i w Indich jako Tarakashi , głównie wyrabiany ze srebra.

telkari3

Przykład Telkari

Przykład Tarakashi

A na koniec polska niespodzianka

wawrzyk1

Wyrób Kazimierza Wawrzyniaka

 

historia biżuterii

Historia biżuterii egipskiej

Pierwsze egzemplarze biżuterii egipskiej pochodzą z 3100r. p.n.e. W tym momencie rozpoczął się okres panowania pierwszej dynastii z Thynis po zjednoczeniu dwóch państw egipskich – Górnego i Dolnego Egiptu przez Narmera.

W delcie Nilu głównym kruszćcem wykorzystywanym w produkcji biżuterii było złoto. Wynikało to ze sprzyjających warunków jego wydobycia czyli z płytko leżących złóż w piasku rzecznym.

Początkowo złote wyroby miały proste formy, wykuwane na zimno co wynikało z braku metod obróbki. Wytapianie i bardziej precyzyjna obróbka rozwinęły się dopiero w IV w. p.n.e. kiedy to opracowano sposoby na uzyskanie wysokich temperatur w piecach dochodzących do 1400 °C. Egipcjanie z czasem  na tyle rozwinęli techniki złotnicze, że mogli przekazywać tę wiedzę całemu światu starożytnemu. Gdy złoto stało się miernikiem wartości i środkiem płatniczym jego obróbka była ściśle nadzorowana a rzemieślników obowiązywały konkretne przepisy.Spowodowało to,że nie wszyscy mogli pracować ze złotem. W późniejszym okresie nauczono się jednak wytapiać miedź z malachitu a także srebro, cynę, ołów i żelazo.

Do wyrobu biżuterii wykorzystywano również szlachetne kamienie: karnelian, jasper, lapis lazuli, malachit i turkus oraz barwione szkło, które miało imitować wspomniane kamienie. Używano także techniki inkrustacji (błędnie kiedyś twierdzono, że jest to technika emalii komórkowej).

Inkrustacja polega na wykładaniu powierzchni odpowiednio wyciętymi płytkami z różnych materiałów np. kamieni szlachetnych, tworząc konkretne wzory.

Biżuterię nosiły zarówno kobiety jak i mężczyźni gdyż miała ona nie tylko charakter ozdobny ale i symboliczny. W dużym stopniu była to symbolika religijna, wiązała się z honorem, władzą i potęgą religijną faraona. Chroniła Egipcjan zarówno za życia jak i po śmierci dlatego wiele archeologicznych eksponatów ozdobnych zostało odnalezionych w grobowcach.

Symbole zawarte były we wzorach i kolorach np.

Ägypten-Götter - Chepre mit Kugel

1.Chepri, skarabeusz- symbol zmartwychwstania

2.Ankh-symbol płodności
Uraeus

3.Ureusz- symbol potęgi

oko

4. Oko Horusa ( Wadżet) – symbol odradzania

Kolorystyka: czerń- kolor ziemi dającej życie, zieleń -barwą papirusu, wiecznej młodości, czerwonawy kolor- barwa pustyni i symbol bezpłodnego Seta, biel –świt, uwolnienie od mocy demonów, intensywna żółć, kolor złota -niezniszczalne ciało bogów i symbol wieczności, żywa czerwień – kolor krwi i życia, barwa niebieska -nowe życie.

 

Wyroby biżuteryjne składały się z ozdób typu bransoletki,pirścienie, naszyjniki,zapinki czy kolczyki oraz z typowych dla tamtego okresu pektorałów, koron, diademów i ozdób włosów.

Biżuteria egipska jest jedną z najlepiej udokumentowanej z czasów starożytnych jednak jej zachowana liczba mogłaby być bardziej imponująca gdyby nie została złupiona przez grabieżców już w XVIIIw.n.e.

Grobowiec królewski Tutanchamona jest jednym z nielicznych, które nie zostały ograbione. Odkyto go w 1922 roku w Tebach. Archeolog Howard Carter odkrył grób składający sie z czterech komór a w ich przedsionku odkryto międzyinnymi biżuterię.

skarabeusz

Pektorał ze skarabeuszem i wizerunkiem księżniczki Wadżet.

 

 

horus

Naszyjnik z okiem Horusa, na którym jest widoczna technika inkrustacji.

 

 

re

Pektorał z sokołem -symbolem Re.

 

 

diadem

Diadem z ozdobą wężową

Dodatkowo chciałabym pokazać pierścienie z grobu w Mereret.

pierścienie

 

 

historia biżuterii

Historia biżuterii świata

Aby łatwiej było nam śledzić dzieje historii biżuterii świata użyję chronologii epok stosowanej w historii sztuki.

Klikając na link przejdziesz do artykułu :
I. BIŻUTERIA PREHISTORYCZNA
II. STAROŻYTNA
-kartagińska
-grecka
-etruska
-rzymska
III. BIZANTYJSKA
IV.  ŚREDNIOWIECZNA
-romańska
-gotycka
V. RENESANSOWA
VI. BAROKOWA
-rokokowa
VII. KLASYCYSTYCZNA
VIII. BIŻUTERIA XIX WIEKU
-romantyzmu
-realizmu
-impresjonizmu
-secesji
-modernizmu
IX. BIŻUTERIA XX WIEKU